تبلیغات
دکتر محمودرضا روحانی - چرا کودکان جیغ می زنند؟

دکتر محمودرضا روحانی

روانشناس بالینی



آیا قبل از بچه دار شدن، تحمل سر و صدای ناشی از سائیدن دندان های تان به هم سخت نبود؟ صدای کشیدن ناخن بر روی تخته سیاه چطور؟ یا به صدا درآمدن دزدگیر ماشین؟ احتمالاً، در حال حاضر در مقایسه با جیغ و دادهای فرزندتان، اینها دیگر آنقدر ناهنجار به نظر نمی رسند. فرزندتان گاه و بی گاه شروع به جیغ زدن می کند، تا حدی که شما حاضرید قسم بخورید که او ذاتا جیغ جیغو به دنیا آمده است.
بدون شک، جیغ کشیدن کار بسیار آزاردهنده ای است. ولیکن سعی کنید سن ۲ تا ۳ سالگی تان را به یاد آورید و متوجه خواهید شد که این کاری کاملاً عادی است. پیش از این که به قسمت های مهم و مورد توجه برسیم، بهتر است که نظر برخی از کارشناسان را در مورد این مسأله بغرنج بخوانیم. در این جا به شرح برخی دیدگاه ها و توصیه ها به هنگام جیغ زدن کودک می پردازیم.

بیش از حد سر و صدا راه انداختن

ظاهراً جیغ کشیدن از جایی نشأت نمی گیرد، شاید شما پیش درآمد آن را زمانی که به عنوان یک طفل کوچک بودید تجربه کرده باشید، مثلاً در یک مسیر شما به چیز عجیب و غریبی برخورد کرده اید و ناگهان داد و فریاد کشیده و گریه می کنید. یکی از کارشناسان می گوید: «به نظر می رسد جیغ زدن و نق نق کردن یک پدیده طبیعی برای اعتراض کردن کودکان زیر ۲ سال به همراه چند کلمه نامفهوم باشد. اما در سنین بالاتر، این درست شبیه به چیزی مابین گریستن و شکایت کردن است.» اگر نگوئیم سال هال بلکه ماهها طول کشیده تا صدای جیغ فرزندتان به این حد برسد.

«
دانیل آرونزون» ، متخصص اطفال و معاون بخش پزشکی یکی از مراکز در نیویورک، مقایسه ای انجام داده است: «اگر به بازی کودکی با پازل های مکعبی اش دقت کرده باشید، مشاهده می کنید که چگونه او یاد می گیرد که اگر مکعب اصلی را بچرخاند، شکل یک حیوان درست می شود. جیغ زدن نیز شباهت زیادی به این کار دارد. کودکتان به واکنش های شما در مورد صداهایی که از خود درمی آورد، دقت می کند و متوجه می شود که کدام از آنها بیشترین اثر را روی شما می گذارد.» به عبارت دیگر، جای تعجب نیست که ناله های فرزندتان را که دارای یک شیوه خاصی است ، همیشه در گوش و یا زیر پوستتان احساس کنید.

مشکل چیست؟

کار سختی است که هنگام مواجه شدن با جیغ کودک عصبانی نشوید، ولی باید بدانید که عکس العمل شدید نشان دادن ممکن است که فرزندتان را برای ادامه دادن به این کار به مدت طولانی تر و با صدای بلندتر تشویق کند.
معمولاً او از عصبانیت شما، متوجه می شود که این کار بهترین روش برای جلب نظر شما به خودش است و حتی گاهی اوقات کودکان ۲ تا ۳ ساله در انجام این کار مُصّر می شوند.به جای از پای درآمدن و خسته شدن، سعی کنید که تشخیص دهید علل واقعی این کار چیست. برخی دلایلی که باعث جیغ زدن کودکان می شوند عبارتند از:
احساس عجز و درماندگی: در مواقعی که فرزندتان در بیان بعضی از کلمات احساس عجز و ناتوانی می کند ذهن مستعد او را برای بیان آنها آماده سازید. «پاتر» می گوید: «کودک وقتی که نمی تواند کلماتی را برای بیان آن چه که می خواهد پیدا کند، ممکن است عصبانی شود
گیجی و سردرگمی: «پاتر» معتقد است: «شاید فرزندتان دقیقاً از آن چه که می خواهد مطمئن نباشد.» .
گرسنگی، خستگی یا کسالت و بیماری: بعضی اوقات ممکن است فرزندتان نسبت به چیزی احساس خوبی نداشته باشد و حتی شاید بدترین چیز برای او باشد. گاهی اوقات با وجود این که او سوار یک اسب آهنی است که تکان تکان می خورد، مدام فریاد می کشد. در این مواقع بهترین کار، دادن تنقلات و یا یک چرت خوابیدن از همه چیز برای او مناسب تر است.


راه حل های مناسب
برای آن چه که باعث می شود که فرزندتان جیغ بکشد _ و حتی اگر نمی توانید منظورش را بفهمید _ یک روش معمولی وجود دارد تا تن صدای او را پایین آورید. اگر شما کاملاً مطمئن هستید از این که کودکتان دیگر جیغ نمی زند به خاطر این است که او بیمار می باشد (اگر شک دارید، امتحان کنید) و سعی کنید که راهکارهای زیر را یک یا چند بار به کار برید. وقتی که دریافتید که یک سری از کارهایتان نرمال و عادی پیش می رود، دیگر نیازی به استفاده از آنها نیست. در این جا ارتباط منطقی کلید راه است.
به او اعتنا نکنید: دکتر آرونزون معتقد است: «به خاطر آورید کودک ۲ و ۳ ساله ای که بیشترین جلب توجه را از شما می خواهد _ یعنی بیشترین توجهی که دیگر، نظیر آن در دنیا وجود نداشته باشد- اما شما همچنان شام تان را آماده کنید و یا دست از تاکردن لباس ها نکشید به کارتان ادامه داده و بگذارید که ماجرا خود به خود تمام شود
چشم در چشم او بیندازید: در زمان جیغ کشیدن بچه به طوری که صورتتان درست مقابل صورت فرزندتان قرار گیرد، به او چیزهای شبیه به این بگوئید: «وقتی که تو جیغ می زنی منظورت را نمی فهمم. آیا می توانی بگویی که بر سر صدای عادیت چه آمده است؟» اگر نمی تواند کاملاً منظورش را بیان کند، خودتان حدس بزنید که او چه می خواهد (مثلاً آیا تو چیپس می خواهی؟) و می بینید که او سر تکان می دهد. ممکن است او چیزهایی را که شما نمی توانید یا نمی خواهید به او بدهید را تقاضا کند، هیچ لزومی ندارد که تسلیم شوید، ولی سعی کنید که پیشنهاد چیز دیگری به او دهید نظیر: «شیرینی را بعد از شام می توانی بخوری، ولی من یک خوراکی خیلی خوب برایت دارم.»سعی کنید او را به عناوین مختلف سرگرم کنید. کتابی را که قبلاً نخوانده را برایش انتخاب کنید یا با او بازی کنید.

گاهی برخی بچه ها مشکلات شنوایی دارند و بلندتر حرف می زنند اما والدین فکر می کنند کودک جیغ می زند. کودکی که تاخیر کلامی دارد نیز با جیغ سعی می کند اطرافیان را متوجه خود کند. نوع مزاج کودک نیز در این میان موثر است اما جیغی که مادر و پدر را به تنگ می آورد
و برای طلب خواسته ای از والدین است، ربطی به تاخیر کلامی و بیماری شنوایی ندارد و رفتاری بیمارگونه محسوب می شود. کودکانی که جیغ می زنند را به دو گروه تقسیم می کنیم؛

بچه های 1/5 تا ۲ ساله و بچه های بالای ۳ سال.
بچه ها در ۱۸ ماهگی تا ۳ سالگی هویت کسب می کنند یعنی به نحوی خود را می یابند و خواسته هایشان خودنمایی می کند. تا قبل از این سن، کودک تنها نیازهای فیزیولوژیک دارد
اما بعد از ۱۸ ماهگی، خواسته های فردی پیدا می کند یعنی اسم خود را می شناسد و می داند مثلا این توپ مال اوست.
کودکی که در این سن است، می خواهد وسایل اطراف مال او باشد و سر این مساله با سایرین دعوا می کند. جیغ زدن یعنی کودک سعی می کند با این رفتار به خواسته خود برسد.
بعد از ۳ سالگی این وضعیت باید فروکش کند اما به دلیل رفتارهای نادرست والدین و برخوردهای اشتباهشان با جیغ کودک نه تنها فروکش نمی کند بلکه شدت می یابد.

با بچه ای که جیغ می زند چه کار کنیم؟

یکی از دلایل شدت یافتن جیغ زدن های کودک بعد از ۳ سالگی این است که والدین پاسخ های تشویقی نامناسب به کودک می دهند یعنی مثلا کودک جیغ می زند و خواسته ای از مادر دارد اما مادر نمی خواهد به او پاسخ دهد.در این شرایط کودک سعی می کند به زور با جیغ زدن به خواسته اش برسد. معمولا مادر ابتدا مقاومت می کند اما چون جیغ زدن زیاد می شود در نهایت تسلیم می شود و خواسته کودک را اجابت می کند. در این شرایط در واقع کودک به نحوی تشویق می شود و برای جیغ زدنش جایزه می گیرد.
گاهی وسیله ای دست کودک است و مادر می خواهد از او بگیرد اما وقتی کودک شروع می کند به جیغ زدن مادر از گرفتن وسیله منصرف می شود. این کار هم در واقع تقویت منفی است و کودک با جیغ زدن به خواسته اش می رسد. این ۲ نوع تقویت که در جامعه زیاد هم به کار گرفته می شود، عامل تشدید جیغ زدن کودک بعد از ۳ سالگی است.

برخورد با بچه های 1/5 تا ۲ ساله
خواسته های کودک و جیغ زدن های او در یک مقطع تا حدودی منطقی است و والدین نباید واکنش شدیدی از خود نشان دهند. باید بپذیرند جیغ زدن در این سن جزئی از روند تکامل فرزندشان است. توصیه بنده این است والدین کودکان ۲ ساله به جیغ کودک بی تفاوت باشند.
نباید کاری کرد که جیغ زدن تبدیل به نوعی بازی برای کودک با بزرگ ترها شود. نباید کودک را با کارهایی که در بالا به آن اشاره شد به نحوی تشویق به جیغ زدن کرد.
اگر در خانه کودک جیغ می زند بی تفاوت باشید اما در مهمانی ها بهتر است از قبل مسایل را پیش بینی کنید و قبل از آنکه کودک بخواهد با جیغ به خواسته ای برسد آن را انجام دهید تا موقعیت جیغ زدن برای او فراهم نشود. درواقع باید کودک را مدیریت کرد.

برخورد با بچه های بالای ۳ سال
بعد از ۳ سال که کودک رشد عقلانی پیدا می کند، در حدی که مفاهیم را متوجه می شود و می تواند حرف بزند باید در روند رفتاردرمانی با او برخورد مناسبی شود تا این حرکت زشت را کنار بگذارد. در این سن بهتر است با یک متخصص روان پزشک کودک و نوجوان مشورت کنید.


اگر اعصابتان ضعیف است...

بسیاری از والدین از جیغ زدن های کودک عصبی می شوند و او را کتک می زنند تا دیگر جیغ نزند اما تنبیه بدنی کودک هیچ کمکی به ما نمی کند و کار درستی نیست.
کتک زدن تنها باعث شدت یافتن این رفتار در او می شود. اگر والدینی بیش از حد حساس هستند و نسبت به جیغ زدن کودک نمی توانند بی تفاوت باشند، بهتراست رفتار او را پیش بینی کنند. اگر قرار است با جیغ زدن کودک خواسته اش را اجابت کنند قبل از جیغ این کار را انجام دهند. والدینی که کودک ۲ ساله دارند باید اعصابشان خوب باشد اما اگر نیست باید به روان پزشک کودک مراجعه کنند. البته والدین به کمک برخی تمهیدات می توانند تحمل خود را بالا ببرند.
حتی حذف عوامل پایین آورنده تحمل نیز می تواند مفید باشد. فراموش نکنیم والدین یک کودک ۲ ساله باید فوق العاده صبور باشند. در این صورت این دوره به خوبی می گذرد و در آینده اوضاع بهتر می شود
.
اگر کودکتان تحت تأثیر مادربزرگ و پدربزرگ است...
یکی از معضلات امروز جامعه ما این است که کودک به مادر و پدربزرگ سپرده می شود و نمی تواند بین شرایط تفاوت قائل شود و به همین دلیل لوس تربیت می شود. بهتر است شرایط و قوانین تربیتی را برای کودک یکنواخت کنیم اما در صورتی که امکان این کار فراهم نیست،
بهتر است به کودک اعلام کنیم اینجا خانه مادربزرگ است و قانون را مادربزرگ تعیین می کند پس هر چه او بگوید اما در خانه ما مادربزرگ نیست و هرچه ما بگوییم قانون است. نباید اجازه داد تضاد بین دو خانه مساله ساز شود. بهترین کار این است که کودک را بیشتر به مهد بسپاریم یا خودمان او را بزرگ کنیم.

 

 

فروشگاه اینترنتی mp3 player
چسب لاغری بوتانیكال اسلمینگ
خرید ام پی تری پلیر پرندگان خشمگین